چه بگویم سحرت خیر ؟ تو خود صبح جهانی
من شیدا چه بگویم که تو ، هم این و هم آنی
.
به که گویم که دل از آتش هجر تو بسوخت
شده ای قاتل دل ؛ حیف ندانی که ندانی
.
همه شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم
و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی
.
چه نویسم که قلم شرم کند از دل ریشم
بنویسم ولی افسوس نخوانی که نخوانی
.
خیلی قشنگه
به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت
غصه هم میگذرد
آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود،جامه اندوه مپوشان هرگز...!
زندگی ذره گاهی ست
که کوهش کردیم
زندگی نام نگویی ست
که خارش کردیم
زندگی نیست به جز نم نم باران بهار
زندگی نیست به جز دیدن یار
زندگی نیست به جز عشق
به جز حرف محبت به کسی
ورنه هر خار و خسی
زندگی کرده بسی
زندگی تجربه تلخ فراوان دارد
دو سه تا کوچه و پس کوچه و اندازه یک عمر بیابان دارد
ما چه کردیم و چه خواهیم کرد در این فرصت کم
