من از بی نتیجه بودن تلاشام خسته شدم،
از هرروز غمگین بودن خسته شدم،
از ترسیدن برای نرسیدن خسته شدم،
از فکر کردن به اشتباهات جبران نشدنیم خسته شدم،
از صداهای بلند آدما خسته شدم،
از سرزنش شدن برای خطایی که ازش پشیمونم
خسته شدم،
از گند زدن های پیدرپی خسته شدم،
از دور بودن خسته شدم،
از مشکلات جسمی عجیبم خسته شدم،
از خستگی همیشگیم خسته شدم،
از این افسردگی نامرد که همش سعی دارم انکارش کنم
خسته شدم.
ای کاش هیچ وقت تو عمرم به امشب بر نمی خوردم
مخم خالیه اما دلم پره
ای کاش میدونستم چیکار کرده بودم
ینی کافی نبود از دست دادن اون همه چیز؟
من دیگ نمی کشم خدا
وقتی اون همه چیز یادم میاد اشکم درمیاد
ینی حق ندارم ی زندگی عادی مث بقیه داشته باشم؟
فقط بگو چرا
خب چرا این زندگیو تمومش نمی کنی سختت میشه این همه عذاب نازل کنی
تو می تونستی همه چیزو ازم بگیری اما شخصی ک از بچگیم باهاش بزرگ شدمو بذاری بمونه تو زندگیم
خسم دیگ
چرا من آخه
ینی اینقدر دختر بدیم؟
بخدا همش تظاهره
من اصلا نمیتونم
