احساس بدبختی دارم انگار دارن خفم میکنن
زندگیمو باختم انگار خدا منو نمیبینه چه برسه به دوروبریام خدام منو ول کرده اصن نمیدونم چی شد به اینجا رسیدم افسردم خانوادم بدبختم کردن از بس بهم گفتن نرو جایی بمون تو خونه که دیگه پوسیدم اینجا همه ی دوستامو از دورم پروندن خیلی تنهاااام یه دوستم ندارم تمام عمر چشم گفتم الان شدم یه بدبخت افسرده دلم میخواد خودمو بکشم هیچ انگیزه ای برای ادامه ندارم حسرت چیزای کوچیک به دلم مونده بدبختم کردن به اینجا رسوندنم میگن تو خودت دوست نداشتی جور دیگه باشی این انتخاب خودت بود انگار گزینه ی دیگه ای داشتم حالم از خودمو زندگیم بهم میخوره دارم اینارو با گریه مینویسم هیچوقت هیچوقتِ هیچوقتِ هیچوقت حرف پدرمادرتونو نپذیرید نوجوونا که اخر عاقبتتون میشه مثه من بییت ساله از بس هرچی گفتن فک کردم باید بگم چشم و گفتم اینجوری شدم باهام مثل یه ربات برخورد کردن هیچوقت نفهمیدن منم ادمم نیاز دارم یه تصمیماتی رو خودِخودم بگیرم همیشه تمام گزینه ها رو حذف کردن و راهی جز اون که خودشون میخواستن بهم تحمیل کنن جلوی رم نذاشتن و یه جوری وانمود کردن انگار ریش و قیچی دست من بوده درحالی که من توی این بازی عضو علی البدلم نبودم بعد که گند خورد به زندگیم به روانم به آیندم گفتن خریت خودته ازشون متنفرم
