دلم گرفته

ما دنیا و عالم رو با باورها و فکرامون میبینیم واسه همینه حقیقت رو نمیبینیم و فکرمیکنیم نقص وجود داره...باید دنیا رو جامع و بدون فکر و باور نگاه کرد تا زیبایی ها و خود واقعیت رو ببینیم..

مثلا وقتی توی اتاق عمل ،دکتر داره جراحی میکنه اگه دوربینو بزاریم روی دست بیمار که داره جراحی میکنه اونوقت کسی که از پشت اون دوربین نگاه کنه میگه این آدم داره شکنجه میشه و باور میکنیم چون فقط یه تیکه رو داریم میبینیم ولی اگه جامع و کلی و از بالا نگاه کنیم میبینیم که اتفاقا همه چیز درسته و دکتر کار خیلی خوبه داره انجام میده و نجات میده بیمارو...

منظورتون از راحتی چیه..

آیا کسی که در ظاهر شرایط خوبی داره از درون هم احساس شادی و خوشبختی داره؟

چند روز پیش با یکی از دوستانم که هم ماشین میلیاردی هم خونه هم ویلا هم باغ میلیاردی هم شغل خوب هم ظاهر هم تحصیلات خوب داره صحبت میکردم...گفتم توی زندگی عمیقا" اِحساس رضایت و حال خوب داری؟
بهم گفت نه.........گفت هیچ اِحساسی ندارم ...انگار حِس پوچ بودن دارم.......کاش توی این روزها همه ی ما این حقیقت رو درک کنیم که اگه دنیا هم به ما بِدن چیزی به وجود و ارزش ما اضافه نمیشه و اگه هیچ چیزی هم به ما نَدن چیزی از وجود و ارزش ما کم نمیشه چون وجودِ همه ی ما کامل و بدون نقص و باارزش هست جوری که فراتر از همه ی دنیاست....حالِ خوب داشتن و خوشبختی یک حسِ درونیه که هیچ چیزی در دنیا نمیتونه ما رو عمیقا شاد نگه داره چون همه چیز در درون خود ماست و این وجودِ خود ما هست که به دنیا و دارایی ها معنی میده....

قبول دارم و حرفتون درسته چون من خودم توی همین شرایط ها بودم و درد و رنج و سختی بسیاری کشیدم ولی زمانی که به وجود خودم رسیدم انگار به یک قدرت بینهایت رسیدم در درون و هیچ چیزی در بیرون منو ناراحت نمیکنه...