چرا ناامیده
هنوز یسال وقت داره تازه شروع مسیرشه از اونموقع تازه داشت آماده میشد برای این مسیر
بهش بگو اگه امتحاناشا خوب نداده نگران نباشه از الان هرچندتاش مونده سعی کنه بهترین نمره رو بگیره بعد امتحانا یه استراحت یه هفته ای ده روزه بکنه که از فضای درسم دور نشه بعد یه برنامه اصولی برای خودش بنویسه اگه لازمه منابعش رو تغییر بده تابستون از دهم شروع کنه به خوندن اگه سرعتش خوبه دهم یازدهم ببنده اگر نه همون دهم جمع کنه با یکمی از یازدهم از مهر ماه با یه آزمون آزمایشی خوب (بنظرم قلمچی بهتره)شروع کنه آزمونارو اگه شرکت نکردم حتما دفترچه هاشو دانلود کنه خونه بزنه اگه امتحاناش خوب نبود فقط اونایی که نمرش تاثیر زیادی داره و خیلی پایین بوده رو از اول مهر روزی یکی دوساعت براشون وقت بزاره تا برای ترمیم آماده بشه همینجور پیش بره دیگه تا اخرای اردیبهشت میتونه کامل دهم یازدهم و دوازدهم جمع کنه امتحانای ترمیمم کنار دوازدهم شرکت کنه بعد امتحانا جمعبندی رو شروع کنه تا روز کنکور
من خودم سال یازدهم خیلی وضعیت درسی بدی داشتم و ناامید بودم همین ناامیدیم باعث شد تلاش نکنم و نتیجه نگیرم الانم سال دومه که کنکور میدم و بازم مطمئن نیستم از نتیجه الان فکر میکنم اگه از دهم و یازدهم یا حتی از همون تابستون دوازدهم شروع میکردم اینقدر سختی نمیکشیدم تو این مسیر و الان داشتم امتحانای رشته مورد علاقمو میدادم بجای امتحانای مدرسه
تو کنکور بنظرم مهمتر از تلاش و اراده و هوش و امکانات و عقب بودن و جلو بودن فقط فقط امیده آدم امیدوار میشه اون کنکوری که با معدل ۱۲ و ۱۳ رفت سربازی بعد سربازی اومد بدون هیچ امکاناتی تو یه انباری یه متری ۶ ماه وقت گذاشت و رتبه ۱ تجربی شد