دستی که سرد شد...

یک مکث، یک درنگ، جهانی که ایستاد

ساعت جلو نرفت، زمانی که ایستاد

یک صندلی که جیغ کشید و عقب نشست

یک زن بلند شد، چمدانی که ایستاد

یک مردِ بغض کرده به سختی نفس کشید-

-با اضطراب، با نگرانی که ایستاد

گفت: از مَ... من نَ... نباید جدا شوی!

مردی فرونشست -زبانی که ایستاد-

ناگفته ماند حرف نگاهی که اشک شد

در خود فروشکست همانی که ایستاد

زن رفته بود و سایه‌ی مردی معلق است

در بهتِ کافه، در جریانی که ایستاد

در انجمادِ یک شبِ برفی به خواب رفت

دستی که سرد شد، ضربانی که ایستاد...