وقتی که اینو فهمیدم واقعا پر از درد و غصه شدم، اینکه کل زندگیم فقط بهم بیتوجهی شده از طرف خونواده، دوست و رفیق، فامیل و پسرا و کسایی که برام مهمن. و اینکه بالاخره باید قبول کنم که هیچکس هیچوقت دوسم نخواهد داشت و محبوب کسی نخواهم بود... اینکه هیچوقت مثل بقیهی دخترا قرار نیست کسی با دیدنم ذوق کنه، و کسی قرار نیست از نوتیف پیامم خوشحال شه و با حرف زدن با من حالش خوب شه... برعکس من همیشه اونی بودم که نوتیف پیاماش بستهس، با دیدن نوتیفش میگن: بازم این! و هیچکی از دیدنش خوشحال نمیشه و نبودنش به چشم نمیاد درست مثل بودنش. اینکه باید اینا رو قبول کنم واقعا غمگینم میکنه، خیلی زیاد.
چقدر توصیفات منو گفتین 😅💔
بله زیاد همیچن حسی داشتم
مخصوصا از وقتی که رفتم داشنگاه
مقابله به مثل میکنم کیف میده😂
زندگبتت عین من رفیق....
منم همینم تنها نیستی
یه بار تو یه اکیپ همچین حسی کردم ریدم به تک تکشون اومدم بیرون تهشم از هم پاشیدن😂
برام مهم نیس اصلا، مهرطلب هم نیستم، راه خودمو دارم میرم، ب اینم توجه نمیکنم کی دوسم داره کی نداره، اصل کارش شوهرمه که اونم دوسم داره
نه. چون به این نتیجه رسیدم هیچوقت هیچکس جوری که میخوای دوستت نداره فقط یه نفر میتونه اون شفقت و عشق رو بهت بده اونم خودتی. وقتی اینو فهمیدم اون عشق رو از دیگران طلب نکردم و فقط از خودم خواستم، بقیه هم بهم توجه کردن و دوستم داشتن. ولی معلومه وقتی دنبال گدایی محیت از دیگرانی، ضعیفی و هیچکس آدم ضعیف رو دوست نداره
سعی کن مستقل بشی و هیچ توقعی برای دوست داشته شدن نداشته باشی اما کارهایی که وظیفه شونه باید انجام بدن بیخودی برای اینکه کنارت باشن باج نده
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
6 ثانیه پیش
9 ثانیه پیش
9 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز