پنجشنبه ها برام خیلی دلگیره. من پدرمو پنج سال پیش از دست دادم. سال پدرم، مادربزرگمو از دست دادم که خیلی بهش وابسته بودم. با ما زندگی میکرد. یکسال بعد بچه تو شکمو از دست دادم وقتی که فهمیدم مادرم سرطان داره. و سه ماه پیش مادر نازنینم بعد از دو سال و پنج ماه مبارزه سخت با سرطان از پیشمون پرکشید. درست چهل روزگی پسرم. تمام دوران حاملگیم همش غصه و گریه بود چون از سه ماهگیم حال مادرم بد بود. وقتی پسرم دنیا اومد مادرم حتی یکشب نتونست کنارم باشه. با بی تجربگیم از روز اول با شکم بخیه دار خودم بچه داری کردم و همش بخاطر حال مادرم زار زدم. آخرم ۲۸ اسفند در حالیکه ده روز بود نتونسته بودم ببینمش از پیشمون رفت. من موندم و دو تا برادر مجرد تنها و یه نوزاد. باید هوای برادرامم داشته باشم. چاره ای ندارم. از خانواده شوهرمم فقط بدی دیدم. تاپیکای قبل هست. به نظرتون چرا بعضیا باید انقد سختی بکشن چرا؟ همیشه به این فکر میکنم که چرا من اینقد سختی کشیدم و میکشم؟ خیلی مریض داری کردیم خیلی پرستاری پدر و مادرمو کردم. آخرم هر دوشون توی جوونی تنهامون گذاشتن
خداخیرت بده روحشون شاد
عزیزم روح پدر مادرت و مادربزرگت شاد باشه
دنیا همینه...
فقط مواظب برادرات باش.نزار تنها و افسرده باشن
امام زمان پشت و پناهتون باشه
روحشون شاد عزیزم🖤
الهی که روزای خوب در انتظارت باشه
روحشون شاد عزیزم کاری نمیشه کرد مرگ جزئی از زندگیه
هیچ زندگی بدن فراز و نشیب و سختی نیست
همه مون درد و داغ رفتن عزیزان کشیدیم
ان شاالله خدا عزیزانت بیامرزه و با اتفاقات آینده دلت شاد کنه
گلم جای پدرمادرت خوبه
دنیاست دیگه با بعضیا سر ناسازگاری داره
یکیش‌خودم
از این به بعد انشاءالله شادی باشه فقط
و خدا برات جبران کنه
خدا بهت توان روحی بده عزیزم داداشات و تنها نذار اونا تنها تراز خودت هستن..برات آرزوی آرامش دارم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
21 ثانیه پیش
21 ثانیه پیش
23 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز