از خودم بودن خجالت میکشم
از وجود خودم بیزارم.کاش هرکسی بودم بجز اینی که هستم.دوست دارم خودمو از بین ببرم
از تنم بدم میاد از دستام از موهام از صورتم توی آینه
اعتماد بنفستون کمه
بیش از اندازه شکننده ام
روح و روانم خسته ست.با یه تلنگر داغون میشم با یه محبت فراموش میکنم
بیشتر رو خودت کار کن
مگر می شود از خویش گریخت ؟!
یاد این شعر افتادم
اگه ادم سمی اطرافته بزارش کنار ...هر روز ورزش کن و ب خودت بگو ک عالی هستی شاید مسخره باشه ولی بعد یه مدت درست میشه البته ن صد در صد ولی بهتر میشی
من از بدن خودم خیلی خوشم میاد غم و غصم اینه که یه روز میمیرم و میره زیر خاک حیف میشه
ماتمرین و مدیتیشن میکنیم ک خودمونو دوست داشته باشیم.
ولی اگه تاحد زیادی شدیده واقعا، هورموناتونو چک کنید، این حس شبیه دوران بلوغه ک هورمونا سرجاش نیس.
افسردگی داری؟
بدون اینکه بدونم چه شکلی هستی این نظرو میدم احتمال میدم اتفاقا ظاهرت خوب باشه اما چون از خودت در درون خشمگین هستی نمیتونی نمود بیرونی خودتو دوست داشته باشی.اتفاقا الان در درخشان ترین حالت ممکنت هستی... دقت کن مممممککککن داری سعی میکنی با وجود مشکلات روحی ای که روی تکلمت تاثیر گذاشته کار کنی،داری خودتو از جهنم بیرون می‌کشی . آره شاید یهو نشه کامل انجامش بدی و زمان ببره اما تو بالاخره استارت زدی .حالت خوب میشه من مطمئنم یکم دیگه دووم بیار یکم دیگه بجنگ تو حالت خوب میشه طوری که ۱ روز توی پیاده رو یهو میبینی خوشحالی بعد فکر میکنی چرا و متوجه میشی،چون خودتو ذره ذره با تمام آسیب ها کشیدی بیرون
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
46 ثانیه پیش
47 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز