داستان زندگیم🥲

من داستان زندگیمو میگم شما بگید من حق دارم ناراحت باشم یانه

خیلی خلاصه

من ی دختر به شدت فعال بودم

ی نفر از سر حسادت طلسمم کرد و من از ۱۵ سالگی

افسردگی حاد گرفتم و دیگه حتی ذهنم کار نمی کرد

حتی ی کلمه هم نمی تونستم حفظ کنم

افت تحصیلی شدید کردم

و دیگه دری نخوندم

یعنی همیشه ی چیزی مانع می‌شد و نمی ذاشت برم سراغ کتابا و منی که عاشق درس بودم

متنفر شدم و آرزوی قبولی کنکور و حسرتش موند روی دلم

تا الان 

توی این چندسال به ناحق قضاوت شدم چون خودم بعد از ۶ سال فهمیدم طلسم شدم و نمی تونستم له مردن نفهم بگم جون هزاران حرف پشت سر آدم میگن

اونقدر تحقیر شدم که خونه نشین شدم و از خونه بیرون نمی‌زدم حتی از اتاقم

سر اون قضیه ازدواجم هم با مشکل رو به رو شد

کسی که دوسش داشتم نیومد خواستگاریم چون اونم ی آدم تحصیلکرده میخواست

و منی که حسرت بودت با کسی که عاشقش بودم رو به گور میبرم

هم افسردگی حاد گرفتم که فقط دراز میکشیدم به ی گوشه نگاه می کردم و گریه می کردم این چندسال

مشکلات عصبی پیدا کردم و خودکشی کردم

از خانواده ام فاصله گرفتم 

دین و ایمانم از دست دادم و اون لعنتی که طلسمم کرد خدارو ازم گرفت

آبروم رفت و خورد شدم و منو ی آدم متوهم و مریض خطاب کردن

نه به آرزویم که دانشگاه رفتن بود رسیدم نه به عشقم

نه آبرویی برام موند

نه احترامی از اون طرف هم به بیماری دوقطبی و مشکلات عصبی مبتلا شدم

و توی زندگیم هیچ حامی عاطفی نداشتم و خواستگاری هم ندارم یعنی هیچ پسری هرگز خواستگاری من نیومد

و تحقیر شدن واسه مجرد بودنم و هزاران مشکل دیگه که سر اون طلسم برای من به وجود اومد

زندگی منو نابود کرد

منی که پراز اراده بودم با اون کار تمام اراده امو از دست دادم و الان ی گوشه خونه دارم برای شما می نویسم

از عمر بی حاصلم

فقط به من بگید چرااااا؟؟؟

حسادت تا کجا؟؟؟

تا این حد که زندگی ی آدمو ازش بگیرین؟

تا این حد که به این همه درد دچار بشه؟؟؟

باورم نمیشه انسان آب همه پست باشه

باورم نمیشه