من بچم دو سال و نیمشه
به مادرشوهرش خیلی وابستگی دارهتو یه ساختمون میشینیم، با شوهرم میخام برم بیرون گریه میکنه اون و میخاد. مسافرت میریم همش با اونه
من میرم بالا اصلا میخاد من نباشم
با این موضوع خیلی با شوهرم بحث دارم اون براش مهم نیس چون خودشم دقیقا همینطوره اینقدر وابستس که میگه من خونه ام بخرم از پیش مامانم نمیرم
خلاصه که دارم افسردگی میگیرم
حس میکنم همش میخان بچم و از من دور کنم
میخان بگیرنش
حالم بده
تویه سنی اینطوریه بچه ات بعد که بزرگتر بشه عاقلتر بشه فقط میاد سمت خودت منم تجربه دوتا بچه هامو دارم
الان بچه هام اصلا کاری باهشون ندارن
سلام گلم ، استرس نداشته باش ،
به نظرم نمیتونی بچه اتو پیش خودت نگه داری نمیتونی سرگرمش کنی باهاش بازی کنی ،
اولین اینکه وقتی پیشته سر گرمش کن که خسته بشه
باهاش نقاشی بکش ، بهش شعر یاد بده ، بازی های هم سن براش بگیر ، حمام ببرش و بگو تو حموم اب بازی کنیم ، باهاش کارتون ببین، دفتر رنگ امیزی براش بخر و باهم رنگ کنید
اروم اروم میاد سمتت
همیسه که این سنی نمیمونه دوسال دیگه بیشتر دوست داره تو جمع هم سن سالاش باشه با اونها بازی کنه ببرش پارک خانه بازی کم کم میره پیش دبستانی و دبستان و.... دیگه باید درس بخونه همه ی وقتم پیش خودته و یا اوقات فراغتش دلش میخواد با هم سن و سالاش باشه نه با پدر بزرگ مادر بزرگ نگران نباش چشم به هم بذاری این روزها تموم میشه
من کاملا درکت میکنم الان میگم ای کاش اون موقع ها بیخودی خودمو ناراحت نمیکردم
تو این سن بچه داری واقعا سخته چهار پنج سالش بشه خوب و عالی میشه به شرطی که باهاش لجبازی نکنی باهاش مهربونی و همدلی کنی و فقط صبور باشی
اگه بخوای باهاش لجبازی کنی و به زور بخوای نذاری بره و یا کاری بکنه یا نکنه بچه ات لجباز میشه و بزرگتر بشه بیشتر اذیتت میکنه،
