طبق نظر فروید، عشق نوعی بیش از اندازه ارزش قائل شدن است که انسانها مستعد انجام آن هستن. به بیان دیگه، میزان ارزشبخشی شما بیش از اندازه ارزشی است که در ارزیابی آن فرد آشکار میشه.
عاشق به معشوق خود نگاه میکنه و میاندیشه که زیباترین مخلوق در کل زمین است، و حتی اگر عیب و نقصی هم داشته باشه، عاشق آن را هم دوست دارده، چون متعلق به معشوقه.
پس عاشق با نوعی ارزیابی کج و معوج از معشوق، ارزشی بیش از اندازه برای او قائل میشه و همین ارزیابی بعدا پایه رابطهای میشه که میان آن دو شکل میگیره. از نظر فروید همه اینها فریب و توهمی بیش نیست.
