تو خانواده ای زندگی میکنم که واسه اینکه مستقل بشم حدود حدود دارم جایی زندگی میکنم که از کار و بازار دوره و همش میشه کرایه مسیرم تازه دانشجو هم هستم
بابدبختی رفتم آرایشگری یادگرفتم ولی پول نمیدن وسایلشو بخرم هرجا دوستام میخوان برم من نمیتونم باهاشون برم الکی میرم بعدا میام نمیدونن پول ندارم .لباسام تکراریه هرروز با ی مانتو میتونم برم دانشگاه خونمون انقد داغونه خجالت میکشم و استرس میگیرم یکی نیاد حتی هرکی ازم خواستگاری کرده رو پیچوندم حتی واسه دوش گرفتنم محدودم چون آب یه ساعتای خاصی میاد حتی ی اتاق ندارم بشینم راحت توش گریه کنم😭خب منم آدمم دیگه چرا خدا نمیبینتم منم دوس دارم مستقل باشم دوس دارم مثه همسن سالام تفریح داشته باشم لباس بخرم واسه تولد بهشون کادو برم تولدشون برم گوشی خوب داشته باشم..تا کی باید تحمل کنم علاقه ای هم به ازدواج ندارم از بس سختی کشیدم
