‹ ماه من غصه چرا؟
تو مرا داری و من هر شب و روز،
آرزویم همه خوشبختیتوست؛
ماه من، دل به غم دادن و از یاس سخنها
گفت کار آنهایی نیست که خدا را دارند!
ماه من، غم و اندوه اگر هم روزی،
مثل باران بارید...
یا دل شیشهایات از لب پنجره عشق،
زمین خورد و شکست...
با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن؛
و بگو با دل خود که خدا هست،
خدا هست هنوز:)
او همانیست که در تارترین لحظه شب،
راه نورانی امید نشانم میداد🪐›
