خسته شدم از دویدن و به هیچی نرسیدن

خوب باباش پولدار بوده. خیلی زودم این ثروت ها به باد میره. افسوس این آدمارو نخورید.

اتفاقا به باد نمیره .کسایی که سرمایه در اختیارشونه کافیه یه ذره باهوش باشن راحت میتونن چند برابرش کنن پول واقعا پول میاره .

اصلا فرض کنید بیشتر بشه. مگه این بشر چقدر نیاز به پول داره . عمده این خرج ها اصراف هست.. اینا حرص هست نه نیاز. آدم حریص هم هیچوقت آسایش نداره.

خیر این آدم اگر عاقل بود خودش پول بدست میاورد و  بنده ثروت باباش نبود. در ضمن عاقل بود بی حساب و کتاب خرج نمیکرد. شما هم سنتون به من برسه متوجه میشید که پول مثل خیلی چیزای دیگه ممکنه لازم باشه ولی اکثر اوقات نه تنها خوشبختی و ارامش نمیاره بلکه زندگی را نابود میکنه. چون اکثر آدما ظرفیتشو ندارند.

ببینید هر کسی تو یک مرحله زندگیش ممکنه موقعیتی داشته باشه که به پول برسه. اکثرا هم  از راه درست نیست. خیلی ها پول براشون همه چیزه . حاضرن براش عالم و آدم را به آتش بکشن. برای همین آدم پولدار دیدید تاسف نخورید. اونی که از راه درست پول درآورده باشه و آدمیزاد باشه نمیتونه پولدار بمونه. چطور میشه کسی اینهمه درد و رنج آدمارو ببینه کسانی که به نان شب محتاج هستن بعد دنبال اینهمه اصراف باشه؟ من هرگز تاسف این آدمارو نمیخورم

ببینید اصولا کسی باید ادامه تحصیل بده که عاشق درس باشه. والا اینکه فکر کنیم با تحصیل به پول میرسیم نه. اگر کسی دنبال علاقه اش بره به پولم نرسه افسوس نمیخوره. نه ایران و نه هیچ کشور دیگه تحصیل اینقدر ارزش نداره. مهم کار هست. طرف تحصیل میکنه برای کار. پیدا کرد تحصیل را رها میکنه. کارم براش عار نیست.  مهم آرامشه. خیلی وضع مالی خوبی ندارن ولی آرامش رو دارند خیلی بیشتر از اون آدمای پولدار. غنای آدما به پولشون نیست به روحشون هست.

شما اگر اندازه  صدو دوازه صفحه ای که شاکی بودید و یا مطلب گذاشتید اینجا از خدا کمک میخواستید باور کنید موفق تر بودید. دلتون را صاف کنید خدا معجزه میکنه.

من سی سالمه و سنم به قدری رسیده که همه اینا رو متوجه بشم .بند پول باباش نیست .داره ازش استفاده می‌کنه تا پول بیشتری به دست بیاره. آنقدر هم دیدم که پولدارا پولدارتر میشن و فقیرا فقیرتر .اما به طور کلی پول خیلی هم چیز خوبیه اگه نبود همه آدما دنبالش نبودن. بقیه حرفا هم دلداری دادن و شعاره 

من چیزی رو میگم که بهش رسیدم دوست عزیز. اهل شعارم نیستم. منتها باید آدما به جای اینکه به ظواهر زندگی آدما نگاه کنند به باطنشون نگاه کنند. اون موقع افسوس نداشته هاشونو ندارند.