نوری از سوی آسمان تابید
ابر باران رحمتش بارید
روی بام دلم فرشته نشست
و در آن بذر عاشقی پاشید
عطر خوش در مشام من پیچید
گل به باغ خیال من رویید
با نگاه نجیب و شیدایش
گل زرد غم از دلم برچید
غصه ها دور و محو و ناپیدا
دل به رویای زندگی خندید
بین این رهروان شیدایی
دل، به تنها گل خودش نازید
یک صدای نفس دلم را برد
تا که دل، اوج آسمان را دید
جانِ تازه به روح خسته دمید
تا به من باز زندگی بخشید
شادمانم از این شکوفایی
که از اعجاز و شورِ"عشق" رسید
فرشته ی عشقی از اون دور دورا
اومد نشست تو قلب من بی صدا
.....