من خیلی تنهام

دلم خیلی گرفته خانواده دارم ولی انگار ندارم.ن درکی نه چیزی بعضی وقتا احساس میکنم وجود ندارم از بس نادیده میگیرنم.خوشحالیمو نمیتونن ببینن .خوشبخت باشم حسودی میکنن .ناراحتم باشم براشون مهم نیست ای خدا این چ روزگاریه،کاش ادمهای خوب سر راهم قرار میگرفتن که بی معرفی خانوادم ب چشمم نیاد.خدایا خودت جوابشون بده چقد پشت سرم هحرف زدن ودشمنی کردن وهمه نگرشهارو نیبت ب من منفی کردن منکه از باعث بانیش نمیگذرم تو ام نگذر.ادم از خواهر خودش دیگ توقع ندار دنیای بدی شده.چکار کنم برام مهم نباشن بی معرفتیاشون واینکه منو محل نمیدن،رقبت ندارم حتی برم جایی ک هستن از بس اذیت میشم انگار وجود ندارم