یه منطق مسخره‌ای که امسال سراغم اومده اینه که چرا ماکه آخرش می‌میریم باید اینقدر واسه رسیدن به چیزی تلاش کنیم ولی اون موقت باشه؟
از یه طرفی هروقت این فکرا میاد سراغم، مریم میرزاخانی میاد جلو چشمم، با اینکه بیمار بودن اما بالاترین مقام رو در ریاضیات گرفتن و پا پس نکشیدن!
من هوششو دارم، استعدادشو دارم، وقتشو، زمان و مکانشو دارم ولی تنها چیزی که ندارم انگیزه!
و همین باعث شده کل امسال رو هیچی درس نخونم:|
لطفا یکی بیاد و منو قانع کنه که دارم وقتمو پای فکرای مریض ذهنم هدر میدم🥲
