خستم از این خونه ی تکراری
از این اتاق و دیوارا
از خانواده و دوستای تکراری
کاش مثل آدم درس میخوندم ، برم دانشگاه شهر دیگه تو خوابگاه میموندم.دوست و رفیق پیدا میکردم.یه تنوعی بود بالاخره تو اجتماع بودن.سرگرم میشدم انقد فکر و خیال نمیکردم ، روانی نمیشدم.
حالم از این در و دیوارای اتاقم بهم میخوره...حس خفگی بهم دست میده...هیچ امید و انگیزه ای ندارم دیگه...
تلاش کن برا چیزی که میخوای
وای دختر چقدر شبیه منی و شبیه من فکر میکنی حتی دغدغه هاتم مثل خودمه .ولی جز اجبار به قوی بودن چه میشه کرد گلم
۲۴ سالمه اما بخاطر شرایط سخت زندگی کردم از داخل ۵۰ سالمه آنقدر بالغ و عاقل اما خیلی زجر کشیدم دختر گل.دقیقا اما خونه نمون دورت بگردم برو بیرون هرجایی که امکانش رو داشتی حتی یه پیاده روی ساده اونقدر تاثیر میگذاره ک تو اشتباه منو نکن
منم 20 سالمه اما از درون 70 سالمه.شوق و ذوق هیچی رو ندارم.به زور غذا میخورم که فقط از حال نرم.
پیاده روی نمیتونم برم.وقتی میرم بیرون میبینم همسن و سالام تو جامعه مشغول کار یا درسن ، به خودشون رسیدن ، یا با رفیقاشون اومدن بیرون بیشتر افسرده میشم.
چقدر عجیب انگار دارم با خودم صحبت میکنم دختر آنقدر که احوالات منو گفتی . زنده باشی همیشه گلم .شاید دلت شکسته دور از جونت یا افسردگی و اضطراب داری که همون هم باعث تنبلی و اهمال کاری آدم میشه و به زور غدا میخوری .دقیقا منم جاهایی که دخترهای هم سن و سالم رو میبینم میگم داری چه غلطی میکنی اما کلی کار عقب مونده دارم بخاطر همین نمیرم سرکار .
دور از جونت عزیزم .گلم ببین دختر گل تو به یه دلیلی این افسردگی و اضطراب رو گرفتی که اگر خیلی حاد و سخت باشه باید زیر نظر دکتر دارو بخوری اما اگه اهمال کاری و تنبلی میکنی در صورتیکه کلی کار داری پس خودت به خودت امید بده قوی بمون تسلیم نشو منم این روز ها رو گذروندم .دقیقا همینه برای هیچ کسی مهم نیست مشکلات و سختی زندگی ما متاسفانه
