من تو دانشگاه تنهام هیشکی و ندارم هیچ دوستی ندارم تایمای خالی همش بیکارم
اصلا نمیشه دوست پیدا کرد دو ترمه دارم میرم
هر کی خودش یه رفیق داره و کلا کلاسا خشکه و زیاد با هم حرف نمیزنن
حس میکنم بخاطر این اخلاقم که هیچ دوستی ندارم تا اخر عمرم سینگل میمونم و هیچ پسری سمتم نمیاد چون وقتی هیچ دوستی ندارم هیچ پسری هم منو نمیبینه که بیاد سمتم
یه چیزی مثل دوست پیدا کردن که برات سخته رو به قدم های کوچیک تقسیم کن تا برات آسون تر بشه. مثلا روز اول فقط سلام کن ...روز بعد یه لبخند هم بزن و کمی صحبت کن ... و ادامه بده
منم دوران دانشگاه هیچ دوستی نداشتم تنها میرفتم میومدن . وقتهای بیکاری رو تو نماز خونه یا کتابخونه میموندم جزوه هامو پاک نویس میکردم درس میخوندم با گوشیم بازی میکردم حوصله ام سر میرفت ولی راستش من اهل دوستی نبودم تنهایی برام بهتر بود اخه اخلاق منم به اونا نمیخورد من ادم آرومی بودم اونا شیطون. راستش تنهایی بهم بیشتر خوش میگذشت مخصوصا پیاده روی میکردم تا ایستگاه حال و هواشو دوست داشتم مخصوصا ظهرا وقتی داشتم برمیگشتم قدم زدن تو افتاب موقعی که خیابونا خلوت بود خیلی دوست داشتم
