بچه های اواخر دهه هفتاد و دهه هشتادی ها که تیزهوشان بودید نظرتون رو بگید به مناسبت نزدیک شدن به چهارده اردی بهشت
خودم(باعث شد با هم سن و سال هایی بگردم که شصت درصدشون خط فکری مشابه ای باهام داشتند و چیزی که الان اذیتم میکنه این هست که زیاد نوجوونی نکردم یعنی انگار کلا توی تنش بودم شش سال تا ساعت دو برو مدرسه تابستون یک ماه فوق برنامه ...)
علاوه بر این ها استرس شدید ...
کم خوابی
روزی چهارتا امتحان...
دلم گاهی به حال خودم میسوزه چه فشار روانی که تحمل نکردم
هرچند با انخاب خودم وارد شدم ولی کاش شعور ورود به تیزهوشانم داشتم
میگرن گرفتم بلد نیستم با همسنام ارتباط بگیریم بزرگتر از سنم حرف میزنم و افسردگی دارم
خوشجالم ک مامانم منو ب عنوان بچه سوم تصمیم گرفت اجازه مدرسه سمپاد رو بهم نده و خب نتیجه شم گرفت از لحاظ روحی
کاشکی هیییییچ وقت وارد تیزهوشان نمی شدم
بستگی داره فرزندتون چه تیپ شخصیتی داره من چون ادم سنسیتیوی بودم زیاد به مشکل خوردم یادمه واسه بیست و پنج صدم کم و زیاد شدن تا مرز سکته میرفتم و از اونجایی که خودم انتخاب کرده بودم جرات نداشتم با مامان بابام درمیون بزارم...
و اینکه ی تاثیری که روی من گذاشت این بودکه محیط و جوش باعث میشه بیشتر از سنت بفهمی الان من ده سال از خود واقعیم روحم پیرتره
