آخرین پرنده را هم رها کردهام
اما هنوز غمگینم
چیزی
در این قفسِ خالی هست
که آزاد نمیشود
اندوه
شعر نیست
اندوه
آدمیست
كه شعر میگوید
عزیزم
خیلی زیبا بودن
مردم چه میکنند که لبخند میزنند؟
غم را نمیشود که به رویم نیاورم
حالِ مرا نپرس که هنجارها مرا
مجبور میکنند بگویم که بهترم
رک بگویم از همه رنجیده ام
از غریب و آشنا ترسیده ام
بیخیال سردی آغوش ها
من به آغوش خودم چسبیده ام🫂
بخند بیشتر و بیشتر که خنده تو
دلِ مرا که اسیر غم است، شاد کند
غم نگاه آخرت تو لحظه ی خدافظی
گریه ی بی وقفه ی من تو اون روزای کاغذی
قول داده بودیم ما به هم که تن ندیم به روزگار
چه بی دووم بود قولمون جدا شدیم آخر کار
ارغوان این چه رازی ست که هر سال بهار
با عزای دل ما می آید؟
که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
وین چنین بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می افزاید
خداحافظیاش
آنچنان چلچلهسان است
که من میخواهم
دائما باز بگوید که: خداحافظ!
اما نرود …
«دوستت دارم…»
این تنها حرفهایست که در آن ماهرم
و دوست و دشمن بهخاطرش به من حسد میبرند…
تاپیک های به روز شده
12 ساعت پیش
13 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز