خدا کجایی؟

امید داشته باش عزیز دل ، درست میشه 

عزیزم از ته دلت از خدا بخواه و بهش توکل کن و آروم باش انشالله کمکت میکنه🫂🧡

متوسل شو به امام رضا علیه السلام انشاالله واسطه بشه برات دعا کنه حاجت روا بشی 

انشاالله هرچی صلاحته همون پیش میاد🧡

برای منم دعا کن🙏🏻

وقتی نماز میخونیم

انگار در آغوش خدا هستیم

وقتی یه کار خوب انجام میدی خدا بغلت میکنه...

وقتی یه دوش میگیری موهاتو شونه میزنی

و تو آینه زیباییهاتو میبینی خدا میگه بیا بغلم بخاطر اینهمه کارهای خوب

حتی وقتی بشینی یه چای تازه دم بخوری خدا دوستت داره

ولی بخوای چندتا قرص بخوری که دیگه خودت رو نبینی خدا باهات قهر میکنه

دیگه به این چیزا فکر نکن

گلم💞💞

فشار خیلی خیلی زیادی رومه و تاپیکت باعث شد بغضم بترکه

تو در آغوش خدا هستی عزیزم

و عشق خدا هستی

که از روح خودش بر تو دمید

چیشده عزیزم؟!😔💞

میفهمم چی میگی من خودم از صب داشتم گریه میکردم تازه الان یکم اروم شدم

بسم الله الرحمان الرحیم.
بيان حاجت و اظهار گدايی- و اعلام اين معنا كه ای مهربانترين مهربانان، من جز فقر چيزی نيستم و غير گدايی از پيشگاهت كاری نمیدانم و جز اشك و آه و اميد و دلگرمی سرمايه ای ندارم- مطلوب حضرت مولاست، و در حقيقت مطلوب اطاعت و فرمانبرداری از حضرت اوست؛ مگر نه اين است كه در قرآن مجيد فرمان به دعا داده و اجابت دعا را خود ضامن شده است
«أُدْعُوني أَسْتَجِبْ لَكُمْ». غافر (40): 60.
مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم.
در آيه شريفه «اُدْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» بين دعا و اجابت، فاصله ای قرار نداده و استجابت را منوط به دعا نموده است.
منبع فيض بینهايت، دريای بی ساحل كرامت، فراهم آورنده فضای هدايت، نازل كننده سفره دانش و حكمت، حضرت ربّ العزّت در قرآن مجيد میفرمايد:
«قُل مَا يَعبَأُ بِكُم رَبّی لَولا دُعَاؤُكُم» فرقان (25): 77.
«ای پيامبر رحمت، به مردم» بگو: اگر دعای شما نباشد، پروردگارم هيچ اعتنا و نظری به شما نكند.
دعا، وسيله جلب اعتنای خدا و زمينه جذب رحمت الهی به سوی دعا كننده است.
اعتنا و نظری كه سفره شقاوت را از خيمه حيات انسان برمیچيند و مائده سعادت و خوشبختی را برای دعا كننده میگستراند.
انتظار هميشگی انسان از معبود و بزرگ خويش، آن است كه خواسته او را برآورده كند تا از اين طريق، ارتباطش قوّت يافته و نسبت به باور خود دلگرم شود.
خداوند حكيم و قادر متعال نيز اين خواسته طبيعی بندگان را به نحو احسن تدارك ديده، به گونه ای كه بين دعای بنده و اجابتِ خواسته او هيچ فاصله ای قرار نداده.
محبوب محبان، معشوق عاشقان، انيس ذاكران، جليس شاكران، ياور بندگان، تكيه گاه صاحبدلان، در قرآن مجيد میفرمايد:
«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ» بقره (2): 186.
هنگامی كه بندگانم درباره من از تو سؤال كنند، [پاسخش اين است ] كه من يقيناً نزديكم، دعای دعا كننده را چون مرا بخواند مستجاب میكنم.
خدای مهربان در این آیه به انسان میآموزد كه با تمام شوق به درگاه من روی آور و با دست طلب به درگاه من بكوب و جز به دريای فضل و رحمت من دل مبَند.
خداوند مهربان به نزديك بودن خويش با بنده اش تصريح كرده و علاوه بر آن، در بيان نحوه اجابت دعای بنده خويش، هيچ فاصله ای بين «أُجِيبُ» و «إِذَا دَعَانِ» قرار نداده است.
دعا، محبوب خدا و معشوق سالكان، نور چشم عارفان، راز و نياز مشتاقان، چراغ شبِ دردمندان، تكيه گاه مستمندان، و نور قلب نيازمندان است.
آری، جز خدا هيچكس به بندگان نزديك نيست. او نزديكی است كه انسان را به وجود آورده، و او را در رحم مادر پرورش داده، و از رحم مادر به دنيا انتقال داده، و در دنيا، سفره مادی و معنوي اش را برای اين مهمان با كرامت گسترده،
و انبيا را برای هدايت او به سعادت دنيا و آخرت برانگيخته، و نعمت بی نظيری چون قرآن و امامان معصوم عليهم السلام را برای او قرار داده،
و درد تشنگیش را با آب زلال و صاف درمان میكند و رنج گرسنگیش را با غذای مناسب و گوارا برطرف میسازد.
بيماریهايش را به درمان میرساند. تنهاييش را با زن و فرزند و دوستان و ياران جبران میكند. برهنگی اش را با انواع لباسها میپوشاند. محبّتش را در دلها مینهد. مشكلاتش را هرچند شديد و سخت باشد میگشايد. سلامتش را تداوم میبخشد. به ارزش و اعتبار و آبرويش می افزايد و اين همه را جز خدا چه كسی میتواند برای او فراهم آورد و چه كسی چون خدا به تمام احوالات و نيازمندیها و حاجات او آگاهی دارد؟
آری، او از همه به انسان نزديكتر است. تا جايی كه در قرآن مجيد فرموده:
«وَلَقَد خَلَقنَا الإِنسانَ وَنَعلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفسُهُ وَنَحنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِن حَبلِ الْوَريدِ» ق (50): 16.
هر آينه انسان را به وجود آورديم و آنچه را نَفْس او به آن وسوسه میكند میدانيم و ما از رگ گردن به او نزديكتريم.
وجود مبارك حضرت حق، بندگان را در تمام حالات، به دعا كردن فرمان داده و از آنان خواسته در خوشیها و ناخوشیها به پيشگاه عزّتش پيشانی ذلت سايند و به درگاه رحمتش دست به دعا بردارند و با دلی فروتن و اشكی مايه گرفته از قلب شكسته، نيازهايشان را از او بخواهند و به وعده قطعی و حتمی و يقينی او در مورد استجابت دعا اميدوار باشند.
احسان و فضل حق نسبت به همه موجودات به ويژه انسان، فراگير است و سفره رحمت بینهايتش گسترده، و لطف و مهربانی و كرمش برای همگان آماده است.
درگاهش درگاه نوميدی نيست، و پيشگاهش پيشگاه بخل و طرد كردن نمی باشد.
فضل و جود و كرم و بخششش دائمی است و دست عطايش برای عطا كردن به همگان باز و چشم انتظاريش برای روی آوردن بندگان به درگاهش هميشگی است.
منبع: شرح دعای کمیل علامه حسین انصاریان.