حال شاعر...

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبــت اســت بر جریــده عالــم دوام مــا

همه کس طالب یارند چه هشیار چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

هرآنکس که در این حلقه نیست زنده به عشق

بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

هرکس که بدید چشم او گفت

کو محتسبی که مست گیرد

هاتفی از گوشه ی میخانه دوش

گفت ببخشند گنه، می بنوش!

هزار جهد بکردم که یار من باشی

مرادبخش دل بی قرار من باشی

همای اوج سعادت به دام ما افتد

اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخر

نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفلها

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانه ی یار ست چه مسجد چه کنشت

هزار نکته ی باریکتر ز مو اینجاست

نه هر که سر بتراشد قلندری داند

هوای کوی تو از سر نمیرود آری

غریب را دل سرگشته با وطن باشد