سلام
بچها یه نفر بهم گفت که بیا تلفنی با هم بعضی وقتا حرف بزنیم.بچه خوبی بود میشد بهش اعتماد کرد ولی من گفتم نمیتونم چون بخاطر یه سری اعتقادات و یه سری شرایط جایی که زندگی میکنیم کلا عذاب وجدانش میگرفتم.
خودمم دوس داشتم باهاش حرف بزنم .اونم گفت که بخاطر این طرز تفکرات هیچوقت ادم نمیتونه درست زندگیشو بکنه.
دلم خیلی گرفته .چرا همش سر اینجور مساعل باید احساس تنهایی کنم .هر کسیو رد کنم بره حتی اگه خیلی به دلم نشسته باشه .
شما چیکار میکنید؟کسی اینجا اینجور تجربه ای داره؟لطفا هر کی داره بگه
تا جایی که وابسته نشی خوبه
ببین زیر ۲۵ سال و تجربه اولت باشه وابستگی به وجود میاد و اگر نتونی حضوریش کنی سریع به خاطر شرایط زندگیت داغون میشی و تاثیراتش تا سالها باهات میمونه
عزیزم من مشابه همین حال و تجربه کردم منم حسم شبیه تو بود احساسی مطلق هم بودم اما باور کن آدم نمیدونه پیش بینی کنه کی میبینه طرف و من که فکر میکردم نهایت سه ماه بعد همو میبینیم شرایط اکی میشه سه سال شد تمام وجودم از غصه آب شد
من مشکلم اینه که اصلا نمیتونم با خودم رو راست باشم.مثلا الان ده روز اول که ایشونو شناختم اصلا نمیتونستم باهاش راحت حرف بزنم چون بخاطر یه سری اعتقادات و اینجور چیزا حس محدود بودن دارم هی جلوی خودمو میگیرم که با کسی راحت راحت حرف نزنم. درسته این شرایطو دارم ولی تو دلم خیلیی زیاد وابسته میشم.
اخرشم که ایشون ازم پرسید بالاخره میخوای باهام حرف بزنی یا نه منم گفتم نمیدونم و اون چون من جواب درستی نداشتم رفت.
نمیتونم با خودم کنار بیام اصلا ،نمیدونم چی درسته چی اشتباه ،خیلی از لحاظ احساسی بهم فشار میاد
بببن تا تکلیف خودتو با عقایدت روشن نکردی وارد هیچ رابطه ای نشو در هر سطحیش الان صحبته بعد دیدار میشه بعد بغل و بوس میشه بعد مراحل دیگه ببین من تو شرایط تو بودم یه بوم و دو هوا نمیشه همین تو رابطت چالش ایجاد میکنه خودت و ناخوداکاه سرزنش میکنی و قربانی میبینی از طرف ی همیشه هم شرمنده ای
