من ادم خیلی دلسوزی ام جوری که تا الان که نوزده سالمه همش خودمو فدای اطرافیانم میکنم واقعا حالم دیگ از این رفتارم بهم میخوره جوری که سال کنکورم بخاطر دیگران از دست دادم الا همه میگن تو نتونستی ب ماچه همیشه کارای خونه انجام میدم الان ی کم انجام نمیدم سرم داد و بیداد میکنن انگار وظیفه حتی من دوستی ندارم چون همیشه مطیع خانواده ام بودم همشونو بخاطر اینا از دست دادم بابام از این آدماست که پسر بیشتر از دخترا دوست داره هروقت باهام حرف میزنم دلم میخاد گریه کنم انگار من نوکر پسرای اینم حالا کلا 14/9سالشونا ها هرکاری من میکنم نمیبینن من خودمو خیلی آزار دارم حتی برام لباسم نمیخرن واقعا حالم داره ازشون بهم میخوره حتی خودمم برای نجات خودم هیچ کاری نمیکنم اینا حتی نمیذاشتن من برم مدرسه الان منت داداشامو میکشنن برن مدرسه تا هرچی میشه میگن تو دیپلمی چرا اینو نمیدونی اونو نمیدونی انگار من فیلسوفم اعتماد بنفسو ازم گرفتن
چیکار کنم از این وضع درام من حتی جوونی نکردم 😭😭
- خدایا ما به دیدن معجزه های تو در لحظههای نا امیدی ، سخت محتاجیم . 🌱🤍﮼
