ای روشن از دریاچه، فانوس رهایت
باید به زانو دربیاید چشم هایت
باید بنوشی چشمه ی زیبایی ام را
باید بگویی جان چشمانم فدایت
تا ساحل من راه دوری نیست امشب
شاید به دیدارم بیاید ناخدایت
شهر من این شب ها مهاجر می پذیرد
دل بر کَن از مخروبه های روستایت
تو مستحقّ تاج و تخت عشق هستی
کو آن جنون وحشی و آن کودتایت؟
دزدانه از جیب نگاهم عشق بردار
تا گل بروید چون بهار از ردّپایت
باید بیاموزد نگاهت مهربانی
باید در آغوشم بگیرد چشم هایت...