ک سوال دیگه هم داشتم خوشحال میشم نظرات ارزشمندتون رو بخونم
از وقتی نوجوون بودم دوستام وارد رابطه با جنس مخالف میشدن و من که ندیدم آسیبی بهشون برسه و برعکس خیلی خوشحال بودن و بهشون خوش میگذشت من اون دوران کسی رو نداشتم کسی هم بهم پیشنهاد نمیداد منم میگفتم خب سنم کمه و خیلی مهم نیست و زیاد هم به این موضوع ها فکر نمیکردم
اما الان بزرگ شدم و ۲۳ سالمه و هنوز دوست پسر ندارم روابط اجتماعی نسبتا خوبی دارم قیافم هم خوبه و تقریبا خوشگل به حساب میام اخلاقم هم خوبه روی عزت نفسم سعی میکنم هرروز کار کنم ولی هیچکی سمت من نمیاد هیچکی بهم درخواست نداده تا الان. برعکس دوستام رو نگاه میکنم و میبینم هرجا میرن دوست پسر پیدا میکنن هر چند که از نظر قیافه و اخلاق از من پایین ترن مثلا با دوستام بیرون میرم و پسرا به دوستم درخواست میدن نه به من حتی میبینم یک فردی که هم از نظر مالی پایینه هم اخلاقی و هم قیافه و هیکل ولی دوست پسر داره
حتی تو این دوره زمونه بعضی افراد متاهل هم متاسفانه دوست پسر یا دوست دختر دارن من چرا ندارم؟
پس من متوجه شدم این موضوع ربطی به مسائل ظاهری نداره پس به چی ربط داره؟
تو تمام این سالها به جز پسرای فامیل با هیچ پسر دیگه ای حرف نزدم هیچ موقعیتی برام جور نشد که بخوام اصلا یک پسر رو ببینم و سعی کنیم باهم ارتباط برقرار کنیم حس خیلی بدی داره
چه باوری باید بسازم.چه تمرینی باید انجام بدم
