سلام.
من چندسالی هست که چادر سرم نمیکنم و از وقتی که دانشگاه هم حضوری شد دیگه موهام هم بیرون میزارم، اصلا نمیدونم باید با حجاب باشم یا نه، فقط چون خوشم نمیاد کسی کامل بدون روسری یا شال ببینتم میگم خب حجاب رو تا حدی ک میتونم رعایت کنم اما بعضی وقتا بوده ک حتی دستام هم تا ارنج پیدا بودده یا تی شرت تنم بوده پیش نامحرم ، حرفم اینه کلا که با شرایط خودمو وفق میدم متاسفانه، حس میکردم اگه با حجاب باشم بهم نیاد فرم مغنعه توی دانشگاه و از اونجایی ک اعتماد به نفس ندارم اکثر وقتا بخاطر دلایل شخصی ، اینجوریه که موهامو بیرون میزارم بیرون و محیط دانشگاه ، و فکر میکنم ابنطوری زیباتر بنظر میام و اگ با حجاب باشم نمیتونم با کسی ارتباط بگیرم ، در صورتی که اصلا حس خوبی ته دلم ندارم و نمیدونم راه درست چیه ، خانوادم و فامیل های بی ثباتی هم دارم اوناام راه درستو نشونم ندادن ، چون خودشونم جوگیرن و به مرور بی حجاب شدن کامل..
فقط چیزی که درکش میکنم و خط قرمزه یطورایی میدونم که اینه که خوشم نمیاد نامحرم موهامو ببینه یا دستامو از یکمبالاتر از مچ یا حتی شلوار هم اصلا کوتاه نپوشیدم تاحالا،
کلا هیچوقت احساس خوبی نداشتم که کاملا بی روسری باشم و اینا ، نمیدونم چیکار کنم که تصمیم ابدیم باشه🥲انقدر طبق ساز مسخره ی دنیا نرقصم ..
از طرفی هم با اینکه هم کمی موهام بیرون باشه مثلا در حد هفت هشت سانت اینا و هروقت هم دلم خواست تو محیطای مذهبی چادرمم سرم کنم ، اماصداهای درونیم بهم حس دورویی نسبت به خودمو میدن ، اصلا خدا چجوری خوشش میاد باشم 🥲؟؟
