۲۹سالمه هیچ بهره ای از این زحدگی نبردم جوونیم گذشت بدون اینکه جوونی کنم
هیچ عشقی تجربه نکردم باهیشکی رابطه نداشتم هیچی برام پیش نمیاد
خسته شدم دیگه هیچی برام فرق نداره کاش بمیرم راحت شم فقط دارم نفس میکشم زندگی نمیکنم
نه دوست و اشنایی دارم نه جایی میرم هیچی
منم همین گوهم که تو گفتی
تازه من بدتر
مادرمم قهر کرده رفته این دوماهه
روزی سیزده تا قرص هم میخورم
صرع دارم و افسردگی و استرس و اضطراب
منم همینطور دقیقا 🤯
نخواستی ، چون خودت نخواستی ، تو دوست داشتی اینجور باشی که الان هستی
منم همسن توام
با این تفاوت که همه چی برام پیش اومده
هفده سالگی درس رو ول کردم ازدواج کردم
از روز اول با شوهرم اختلاف داشتم
بعد از سه سال دو تا بچه داشتم
با بدبختی بزرگشون کردم
به اضافه ی دعواهای زیاد با شوهر و خانواده ش و و قطع رابطه با خانواده م
