تا یدونه لباس رنگی نپوشی نمیفهمی
که مشکی زیادم بهت نمیاد ،
تا اون یه نفر رو فراموش نکنی متوجه نمیشی
که ادمای خوب زیادی چشمشون به تو هست ،
تا جای خدا نباشی نمیتونی واسه آدما حکم ببری ،
تا کارما زنگِ خونَت رو نزنه به خودت نمیای ،
تا قلبت نشکنه مغزت کار نمی افته ،
تا عاشق شکلات نباشی نمیفهمی که رژیم سخته ،
تا از دستت نره قدرش رو نمی فهمی ،
تا دوستات و نشناسی دو دستی به خانواده نمیچسبی ،
تا پات به بازداشتگاه و زندان باز نشه
نمیفهمی که ادما زیر سایه خدا بزرگ شدن
اما بخشنده نشدن !
ما ادمای دیر رسیدن یا هیچوقت نرسیدن و
نفهمیدن و درک نکردن نیستیم ،
فقط مشکل اینه که دیر به خودمون میایم ...
مهم نیست چند سالته ؛ اگه اینارو درک کردی
تو این زندگی و بُردی
