بچه ها با گذشت ۵ سال از رفتنش هنوز در یادم پررنگ بسیار پررنگ
اذیتم
خیلی دوستم داشت خیلی اما یهو رفت
همیشه میگم چرا رفت
و این ابهام دیونه م میکنه
چون واقعا آدم با توجه و مهربونی بود
باورم نمیشه نیست
همیشه اونو سهم خودم میدونم
چون محبتی که در حقم داشت و کارهایی ک در حقم کرد طبیعی نبود.
علت رفتنش رو توضیح نداد فقط گفت مجبورم برم
و هیچ وقت نفهمیدم
خیلی دوسش دارم و خیلی در عذابم
هیچ عاشقی مجبور به رفتن نمیشه خودتو گول نزن.
آخی بمیرم الهی🫂
چقدر تلخ...
شاید خونوادش کسی دیگ رو براش در نظر گرفتن
شاید بیماری بدی داشته نمیخواسته شما بفهمید
و هزار تا شاید و اما و اگر دیگ...
رهاش کن اون برای تو نبوده که رفته
بعد اینکه ذهنتو باز کن تا آدمای جدیدبیان تو فکرت
بیخیال
رو عزت نفست کار کن
اگه الان توجه کنید به خودتون می بینید هیچ چیزی از وجودشما کم نشده و تموم این رنجها به خاطر فکرهایی هست که توی ذهنتون مرور میشه درصورتی که فکرها فقط گذرا هستند و ربطی به شما ندارند...تموم زیبایی های دنیا و آسمون و کهکشون ها دربرابر انسان مثل سَرسوزنی دربرابر اُقیانوسه اصلا قابل مقایسه نیست ..پس خودتونو که بینهایتید محدودِ چیزای سَطحی و اَلکی نکنید...نزارید بینهایتِ درونتون منتظر چیزای سَطحی بمونه... کافیه بدونید چقدر اَرزش و جایگاهتون بالاست که فراتر از همه چیزید....چیزی که حَواسِ تو رو از باریدنِ برف و بارون پَرت کنه و نزاره بوی عَطرِ گُل و گندم و خُنکی نَسیم رو اِحساس کنی و نزاره عاشقانه حرف بزنی و با شادی زندگی کنی اشتباهه و انتخابش نکن....سعی کنید در لحظه زندگی کنید و البته میدونم و درک میکنم سخته و من نمیگم سخت نیست یا نباید ناراحت شد اتفاقا میگم بزارید این احساستون بروز پیدا کنه و راحت باشید با خودتون و کاملا حالِ خودتونو بپذیرید بعد کم کم به آرامش و به یک شادی بینهایتی خواهید رسید...
