آدم بعد ۱۸ سالکی می فهمه هیچ کس موندگار نیست..
می فهمه برا اون نمره پایینی که یه وقت حرص خوردیم و گریه کردی اونقدرا مهم نبوده وتاثیری تو زندگی الانت نداشته،
می فهمه نظر پدرو مادرم تو همه چی انقدرا مهم نیس
می فهمه حتی اگرم بهت افتخار کردن مهم نیس
می فهمه منم نیس پشت سرت چی می گن مهم اینه خودت چه نظری راجب به خودت داری...
دوستات می رن و آدمای جدیدی میاد تو زندگیت پس انقد واسه نگه داشتن بقیه خودتو نمی کشی با یه به درک همه چی یادت می ره
قرار نیست همه رو راضی و خوشحال نگه داری در غیر اینصورت می شی یه وسیله برا مسخره بقیه
سلامت روانت از همه چی مهم تره از این سنه که تقریبا به یه خودشناسی می رسی و معنای کلمه خودشناسی از همه چی مهم تره می رسی چون قبلاً تو کتاب درسیا راجبش خونده بودی
این چیزایی بود که من فهمیدم از این سن به بعدخیلی چیزا مونده یاد بگیرم خیلی زیادن...
