ده ساله ازدواج کردم اونم ب زور اجبار خونواده اصلا دوسش ندارم خسیسه از همون اول ن میزاشت آرایش کنم ن بیرون برم ن بهم پول تو جیبی میداد پولاشو خرج خونوادش میکرد با کاراش ازش متنفرم دوسش ندارم چند سال میخواستم جدا بشم ن خونوادم راه میدادن ن خودش میومد ک بریم هرچی میگفتم دوست ندارم بعد چندسال خودم میدونم کارم اشتباه بود و تاوان کارمم دادم خیانت کردم و فهمید از همون موقع هم زندگیم بدتر شده هرچی هم میخوام بهترش کنم نمیتونم امروز دیگ تصمیم گرفتم برم صبحم بهش گفتم ی پسر پنج ساله دارم هر موقع وقت رفتن میرسه پشیمون میشم تو زندگیم هیچ چیز شادی ندارم ن علاقه ن محبت ن ی چیز از ته دل انقدم دیگ شکاک شده ک خودشم میفهمم اذیته بخاطر بچه تحمل میکنه
خوبی زندگیم همین بچمه ی تنها تو خونه
