واقعا چرا قبلا فقط تو شرایط بد ارزو مرگ میکردم و تحملم تمام شده بود الان در بهترین شرایطم ته دلم از خودم میپرسم زندگی رو میخوام جوابم اصلا و ابدا
گاهی ب بچهام فکر میکنم میدونم ب من وابستن و از خودم بیشتر بدم میاد چون نمیتونم و توان ندارم دیگه گاهی از قبر و عذاباش تصور میکنم ولی باز هم انگار بی تاثیره همه چی روم
چون ما ایرانیم خدا هم زورش به ما نمیرسه
خدا مارو بی هدف خلق نکرده این حرفا رو نزنید خوب نیست...امیدوار باشید.همه چی درست میشه صبر کنید تو مشکلات...
تاپیک دارم تو این موضوعات
چرا اینقدر ناامید ؟
نه واقعا نمیخوام کسیو نا امید کنم فقط شمام قبول کنین همیشه ادمها دلایلشون براشون موجح نمیشه ادمها وااااقعاااااا از یه حدی دیگه نمیکشن مرده زنده میشن اسمش افسردگی و بی صبری و ۰۰۰ هم نیس خود خدا ب هر کسی توان تحملی داده
من موندم ب هیچ تبدیل شدم حس درد دارم تو بدنم تو خونم ولی سرطان ندارم مریضی ندارم قلبم سنگین و درد داره ولی از کار نیفتاده
بی ارزشی ادمها و دنزا بهم ثاااااابت شده ولی بازم میرنجم برام بی اهمیت نشده نمازامو میخونم دیگه سبک نمیشم اروم نمیشم اصلا نمیفهمم چی خوندم رکعت چندمم
عزیزم منم خیلی وقته این احساسات و دارم. اما من بچه ندارم. شما که بچه دارین.شما چرا 😔😔😔
