- در عمق تاریکی سرگردان بودم ، که امید را یافتم .
آن را چیدم و همچون گلی در گلدان کاشتم، تا آنجا که در توانم بود مراقبش بودم .
اما گهگداری از وجودش غافل میشدم ، گاهی اوقات از بیاعتناییِ من تمام برگهایش را از دست میداد ، اما درست سر بزنگاه به ذهنم خطور میکرد که وایِ من ، گل امیدم را به کل فراموش کردهام . .
او همیشه زنده میمانَد ؛ حتی اگر روزها ، ماهها ، یا سالها فراموشش کنم .
او هرگز مرا ترک نمیکند !
مگر امید همین نیست؟💚′🗝
- مریم عباسی
