دانشگاه

پارتی داشته خب بی شک

یا سهمیه جانبازی

از اول تایپک رو یکم بخون چند نفری گفتن راضین در کل به هرحال امیدوارم یک روز برسه که من راضی باشم از اینکه نرفتم شهر دیگه چون الان تمام روزام داره به حسرت خوردن میگذره

شهری رو نزن که هفت هشت ساعت راه باشه

فوق فوقش چهار ساعت باهاتون فاصله داشته باشه

من قبل از دانشگاهم هیچوقت نشده بود از خانوادم جدا باشم بعد یه دفعه بدون فکر کردن به اینکه میتونم یا نه یا اینکه چه سختیایی داره و چه خوبیایی در اوج بچگی رفتم شهر دیگه

ولی واقعا همونجا منو چند پله بالا برد اینکه مجبور بشی همه کاراتو خودت بکنی تو خوابگاه فقط تمیز کردن محیط خوابگاه با اوناس بقیش با خودته آشپزی شست و شو ظرف و لباسات و... درسم باید بخونی

شاید سخت به نظر برسه و کمی هم سخت باشه اما سکوی پرتاب توئه کلی چیز یاد میگیری و کلی تجربه خوب و بد به دست میاری 

عزیزم این سوال خیلی خیلی کلی هست، باید همه جوانب رو‌بسنجی اولا رشته ای که میخواستی چی بود؟ مدت تحصیلش چقدره؟ شرایطش چیه؟ شهری که میخواستی بری از شهر خودتون کوچکتره یا بزرگتر؟ شخصیت خودت چطوره؟ آیا همیشه اهل جمع و گردشی ؟ دوست داری با خانواده باشی یا دوستات؟ میتونی به جشن ها و مراسمات نری و ناراحت نمیشی؟ آیا میتونی تو هر شرایطی خودت تنها باشی؟ آیا میتونی تو خوابگاه با همه کنار بیای؟ وقتی سرما خوردی آیا توانایی شو داری واسه خودت غذا درست کنی ؟ اینا خیلی چیزای سطحی ان باید خیلی عمیق بررسی کنی و خیلی چیزای دیگه که اگه بری میفهمی، ماه اول همه چیز شاید خیلی هیجان انگیز باشه ولی بعدش انقدر تکراری میشه که دلت واسه رفت و آمد های کم با خانواده ام تنگ میشه...

بله من به همه اینا فکر کردم ولی آخرش یک آدم از خدا بی‌خبر مانعم شد الان که شهر خودمم بازم تنهام اصلا انگار هیچ پدر و مادر یا فامیلی وجود نداره کسی هم محل من نمیده اتاقم مثل خوابگاه شده برام در هرصورت این سرنوشت من بود مجبورم باهش کنار بیام ولی اونیکه مسبب این اتفاق شد رو نمیبخشم. ممنون ازت عزیزم بابت صحبت کردنت