بالای سی سالمه از بچگی دوست صمیمی نداشتم یا نهایتا یکی تو مدرسه که کلا بلد نبودم دوست پیدا کنم و همیشه تنها بودم در صورتی که علاقه خیلی زیادی به داشتن دوست و رفیق صمیمی دارم اما مهارت شو نداشتم الانم با این سن و سال ازدواج هم نتونستم بکنم یا حتی دوست پسر هم ندارم نه دختر نه پسر هیچ گونه رفیقی ندارم، چیکار کنم بنظرتون ذاتا اجتماعی نیستم بلد نیستم بهم میگن خیلی ارومی
حالا دوستای صمیمی واسه ما چیکار کردن
منم ندارم نداشتم
چند سالته؟؟؟
دوست خوب مهمه نه صرفا دوست .و گرنه الان خیلیا هستن نامردن.بهتره ادم باچشمان باز انتخاب کنه و این چیزام گاهی اروم شکل میگیره مثلا آدم یجایی یا کلاس بیرون یا دانشگاه هست و شکل میگیره
منم ندارم🥺
من دوست زیاد دارم ولی صمیمی نه
دوست صمیمی که واقعا دوست داشته باشه خیلی کمیابه نسیب هر کسی نمیشه
منم یکم دیر یخم اب میشه دیر صمیمی میشم آدمی هم نیستم کل زندگیمو واسه یکی تعریف کنم واسه همین دوستیام در حد معمولیه
به نظرم برو باشگاه یا یه کلاس برای یادگیری یه مهارت اینطوری میتونی ارتباط بگیری با بقیه
اگه سر یه کاری هم بری مثلا کار تو فروشگاه ها باعث میشه با بقیه کار گروهی انجام بدی کم کم رفیق میشین
به شخصیتت برمی گرده من اجتماعی ان زود باکسی رابطه می گیرم دویت می شم اما خواهرم خیلی درونگراست یدونه دوست ام نداره البته من ازون بیشتر خوسم میاد ب کسی نیازنداره خودش برا خودش کافه اما من چون برونگرام نمی تونم مثل اون باشم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-53 ثانیه پیش
-33 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز