تازه سه ساله ازدواج کردیم ولی از همون اولشم بی ذوق بود فقط یکسال برام کادو تولد گرفت بعد از اون اصلا انگار براش مهم نیس حتی تبریکم نمیگه،چه تولد،چه سالگرد،چه ولنتاین و کلا هر مناسبتی….
بهونشم اینه ک پول ندارم(واقعا نداره چون بدهیمون زیاده)
ولی من معتقدم کسی ک براش مهم باشه از قبل حتی اندازه یه شاخه گل پول کنار میزاره🙂
خلاصه که پیش دلم،احساسم،غرورم کلی شرمندم
نه به خاطر هدیه…به خاطر اینکه یه زندگی یخ و خشک رو تا اخر عمرررر باید ادامه بدم و روحیه خودمو نابود کنم
شوهرت از اون همه چی به تخمماس
Me too
اگه مرد خوبیه مهربونه و حواسش به زندگیتون هست خودتو درگیر این چیزا نگن خیلی از اقایون اینطوری هستن و دلیلی بر این نیست که همسر خوبی نیستن یا فکر زندگی نیستن دغدغه ها امقدر زیادن ادم به این چیزا نمیرسه فکر کنه و بقیه رو هیچ وقت با خودتون مقایسه نکن داخل زندگی ادما با اون چیزایی که نشون میدن خیلی متفاوته
عزیزم خودت همه مناسبتا بهش تبریک بگو اهمیت بده براش شده یه کیک خونگی بپز
بزار بدونه ک برات مهمه
اگه برات خرید کرد حتی کوچیک خیلی ذوق کن
شوهر من فقط واسه تولد و سالگرد کادو میگیره
ولنتاین رو اصلا قبول نداره میگه واسه مسیحیاس
متاسفانه بعضی از آقایون نمی دونن همی کارای کوچیک چقدر باعث میشه حال خانومشون بهتر بشه و زندگیشون هم بهتر بشه عزیزم شما شروع کن کادو بگیر همون گل هم بگیر تا متوجه بشه با گل هم میشه یه نفرو خوشحال کرد
بگیرش ب یجات
بابای منم همینه
عب نداره عزیزم دیگه همه آدما کامل نیستن یکی اخلاق داره پول نداره یکی پول داره اخلاق نداره یکی دوتاشو داره ولی خونوادش اولویت ندارع براش و... معمولا آقایون بعد یکی دو سال اول زندگی دیگه مناسبتا رو جدی نمی گیرن خودتو ناراحت نکن
کلا ازش محبت نمیبینم
درسته ک مشکلاتمون زیاده بدهیمون زیاده اما خب هرچی فک میکنم نمیتونم خودمو قانع کنم با خودم میگم حتما قرار نیس مادی باشه
میتونه یه پیام محبت امیز بفرسته،یه تبریک،یه رفتاره خوب
یه دور دور کردن ساده با ماشین
ولی هنینم نیس
یک نقل قولی از یک کتاب یا حرفی از یک روانشناس براش بفرستین یا خودتون باهاش صحبت کنید و به ایشون بفهمونید که چقد به این مورد و هدیه گرفتن نیاز دارین. نذارین این دلخوریها در زندگیتون تلمبار بشه و ضرر برسونه به زندگیتون
شوهر منم اهلش نیست هر چی هم میگم 13 ساله فایده نکرده
مهربونه دست م دلبازه چشم پاکه ایناش می ارزه به همه دنیا
وقتی زندگی خودمو با اطرافیانم مقایسه میکنم حالم خیلی بد میشه
تا الان خودمو گول میزدم اما از امسال خیلی به چشمم میاد این چیزا
وقتی میبینم بقیه رابطشون چقدر با محبته،کناره هم تلاش میکنن هدفاشونو تیک میزنن،باهم خوشمیگذرونن،ولی شوهره من صب تا شب سرکاره اما واسه هیچی پول نداریم و همیشه تو حسرات ساده ترین چیزا باید بمونم
با خودم میگم خب یکی شوهرش پول داره اخلاق نداره با اون پول سره خودشو گرم میکنه
ولی واسه من ن پول داره ن اخلاق
