عرفان

منظور از طلب در واقع طلب خداوند هست...چقدر دلت برای خدا تنگ شده ...چقدر حس می‌کنی دور شدی یا نزدیکی بهش... مولانا میگه بشنو از نی چون حکایت میکند از جدایی‌ها شکایت میکند یعنی ما انسانها همان نی هستیم ک از نیزار جدا شدیم و مانند نی  از جداییش از نیزار غمگین می‌نالد و نوای غمگین سر میدهد...میخام بگم ک خیلی از غم و اندوههای ما بهانه است و خودمون بی‌خبریم...هر چی ب ما بدهند هر چقدر ارزوهامون برآورده میشه باز انگار ی چیزی کم هست...باز دلتنگم باز بهانه میگیریم...مثل کودکی ک مرتب گریه میکنه و چون هنوز زبان نداره نمی‌تونه بگه چ مشکلی داره

عزیزم این مسأله ربطی ب سن نداره و در هر سنی می‌تونه اتفاق بیفته اتفاقا من میگم هر چ زودتر بهتر...ای کاش در مدارس بجای درسهای ک نیاز نیست عرفان یاد بدهند عشق واقعی یاد بدهند بچه هارو با شمس مولانا عطار نیشابوری و بایزید بسطامی و منصور حلاج و هزاران عارف دیگر بیشتر آشنا کنند...اینکه تو عاشقی رو تجربه کردی خیلی خوبه چون بقول اشو عارف هندی اگر بذری وجود نداشته باشد نمیتوان درختی کاشت...بذر عشق در وجود تو هست...پس میتونه این بذر تبدیل ب درختی بشه ...ما انسانها در جستجوی عشق خداییم در واقع و خودمون خبر نداریم و مدام ازین شاخه ب اون شاخه میپریم ب هرچیزی هم برسیم باز احساس کمبود داریم...ایکاش آدمها زودتر بفهمند ک نیاز واقعیشان همان خداوند هست...خداوندی ک برای جستنش نیازی نیست ب اسمان نگاه کنیم..او از رگ گردن بما نزدیکتره...او درون ماست اما چیزی مانع شده ک حسش کنیم و اورا ببینیم

عزیز دلم در این سن لطف خدا شامل حالت شده ..می‌دونی چرا؟ چون بسیار رنجیدی بسیار آسیبها دیدی و این رنجها قراره تورو از ذغال ب الماسی زیبا تبدیل کنه...دلا بسوز ک سوز تو کارها بکند....

وقتی دلت میسوزه قراره اتفاقاتی برات بیفته...تانکرهایی بهت زده میشه از طرف او...او میخاد ببینه کی ب سمتش میای بالاخره...عرفان باعث میشه ب مرگ انسانها جور دیگری نگاه کنی و حتی دیگه از مرگ هم نترسی و باعث شادی در تو خواهد شد...بشرطی ک سر رشته رو محکم نگهداری و نذاری از دستت خارج بشه...هیچوقت ناامید نشو و نگو نمیتونی چون تو هم مثل بقیه انسان هستی...بقول شمس تبریزی این در برای همگان باز است بدون هیچ کلیدی اما اینطوری هم ب این راحتی نیست ک هرکس سرش رو بندازه پایین بیاد تو...نیاز ب فضا گشایی هست...خداوند روز اول از روح خود در ما دمیده انگار ک روزتولدمون لباسی تمیز و خوشبو بنام جسم بنا پوشانده اما ما آدم‌های امانتداری نبوده ایم و اینقدر کثیفش کردیم ک بعضی لکه هاش ب این سادگی ها پاک نمیشه و بعضی هم میتونن راحت پاک بشه...روز مرگ ما باید این امانت همونطور ک تحویلمون داده شده بهش پس داده بشه...این روح ما ک آلوده شده همان روح الهی بوده ک روزاول در ما دمیده شده بوده...باید با فضا گشایی در خودمون از نو روح الهی رو در خود تقویت کنیم ...مولانا میگه اگه تو یک‌درصد جا و فضا رو برای حضور خداوند در خودت باز کنی خداوند هم یکدرصد میاد اما اگه صد خودت رو بذاری او هم صدش رو می‌ذاره برات

خداوند میگه اگه تو عاشق من بشی من برات همه کاری میکنم اما چ کنم ک وقتی عاشق من شدی دیگه آرزویی جز من نخواهی داشت...

این راه راه عقل و مذهب نیست و ربطی ب هیچ مذهبی ندارد...ملت عشق از همه دینها جداست...عاشقان را ملت و مذهب خداست

روزی ک شمس و مولانا برای اولین بار همو دیدند مولانا عجله داشت برای بیشتر فهمیدنش اما شمس بهش گفت صبوری کن این صبوری هم برای تو خوبه هم برای من

این مسیر مسیر بهتری است قطعا ...ما ایرانیها میتونیم و مستعد این هستیم ک ازین مسیر بریم و رشد کنیم پس تو همدر این مسیر رشد خواهی کرد اما نیاز ب تلاش هست...شمس تبریزی رو نمیدونم چقدر در موردش مطالعه کردی و می‌شناسی اما گفته ک قرار بود برای آرامشم جهان را آرام کنم،خودم را ک آرام کردم جهان هم آرام شد...من الان حقیقت و راز بزرگی رو بهت گفتم و اون اینه ک خودت رو بیشتر بشناس...برگرد و فقط بخودت نگاه کن بجای اینکه ب دیگران و عیبهاشون نگاه کنی

عزیزم من یکساعت دیگه میام باهم بیشتر صحبت میکنیم