دلم میخاس کسی رو داشتم که بتونم سرمو بذارم رو شونه هاشو و با تمام وجودم گریه میکردم اونقدر گریه میکردم تا تمام دردام و غمام تموم بشه اونقدر وجودش امنیت داش که دردامو از بین میبرد دلم کسی رو میخاس که بتونه التیام بخش روحم باشه روحمو مداوا کنه بتونه تمام زخمامو از بین ببره تمام زخمایی که آدما بهم زدن . کمکم میکرد بهم حس امنیت و احساس اعتماد و کافی بودن میداد.
ینی میشه همچین کسی رو داش که بشه بهش تکیه کرد ؟
از تمام این آدما ناامید شدم ای کاش کسی توی زندگیم میومد این حسو ترمیم میکرد امیدوارم......
دوستان این جملات حرفای دلم بود و حسایی که در این لحظه داشتم ودارم
