چند سالته؟
ببین حال خوب رسیدن به چیزیکه میخوای موقتیه
هدفت کنکورت باشه فعلا بهش برس بعد برو سراغ بقیه چیزای زندگیت یکی یکی حلش کن
من به خودم اجازه فکر کردن به چیزی غیر از کنکور نمیدادم
مشکلم دوری از کسیه که شکنجه ام داده
اینم بگم نزدیک کنکورم که بود من شبانه روزی گریه میکردم به شدت افسردگی داشتم از مردم فراری بودم چون مدام از نتیجه میخواستن بپرسن
و خداروشکر نتیجه زحماتمو که دیدم سرمو بالا گرفتم
تلاشتو بکن حتی با حال بدت حتی با گریه های شبانه
من الان اینجوری نیستم تقریبا ۳ ساله همینم قبلا فکر میکردم دوره نوجونیه ولی خب اطراف رو که دیدم متوجه شدم هیچ نوجوونی مثل من نیست
یه نوع افسردگی موقت که حتی گریه اشم نباشه یه جوریه که انگار تو نسبت به همه چی بی حسی
یه جوری ضربه خوردم که انگار هیجی نمیتونه جمعمم کنه
یه بار میگم بیا همه چی رو کم کم درست کنیم ولی خب میگم از چی شروع کنم؟
چجوری درستش کنم؟
اصلا وقت میکنم؟
چرا چیزی که برای دیگران جزئی از زندگیشونه من باید دنبال دوییدن و به دست آوردنش باشم
کلا گند زدم به زندگیم
برای کنکور گریه نمیکنم
حس میکنم من قبل از اینکه مثلا بخوام دکتر باشم باید ثابت کنم به خودم که دخترم
هیچیم شبیه اشون نیست
نه مثل اونا رفتم کلاسی
نه به خودم رسیدم
نه باشگاه رفتم
کلا صفر صفر
یه روح ۸۰ ساله ام انگارحتی بدنمم به یه انسان عادی و دختر ۱۸ ساله شباهتی نداره
مشاورم دارم حتی
خیلی ام روش حساب باز کردم
انقدر ارزش نداشت
حتی نمیدونم الان باید چی بگم
مثل کنکوریا بپرسم ازت که الان شروع کنم میتونم پزشکی قبول شم؟
یا نه فکر کنم اگه پزشکی قبول شم شانس بهم رو میکنه ؟
انقدر نسبت به خودم و شخصیت و بدنم گنگم
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-8 ثانیه پیش
-3 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز