هیچوقت نفهمیدم چرا اون خل وضع‌ترین بچه‌های کلاس که هیچی بارشون نیست بهترین نمره‌هارو میگیرن. منم میخونم، خیالم راحته که میفهمم و بعد در کنار این درس خوندن یعی میکنم مهارت یاد بگیرم و کتابای غیر درسی و اطلاعات عمومیپ بخونم یا حتی کار کنم.
ولی یه دانش آموزی که فقط از تمام دنیا متن کتاب درسیو جویده میاد یهو بالاترین نمره کلاسو میگیره، درحالی که صادقانه مثل احمقا رفتار میکنه و هیچیم بلد نیست.
نمیفهمم واقعا کار من اشتباهه یا اونا خیلی درست کارن دیگه؛ ولی هرگز نتونستم درک بکنم چرا انقد نمره مهمه برای بقیه. از سال اول دبیرستان یادمه همه همکلاسیام برای نیم نمره بیشتر جلوی دبیرا گریه میکردن اما من فقط قانع میشدم و میگفتم خب باشه دفعه بعد تلاش میکنم ضعفم کمتر باشه.
اما دقیقا همون دختری که فقط درس و کتاب درسی حالیش بود اشک تمساح میریخت چون شده نونزده و هفتاد و پنج!.
بعدم که دورهم جمع میشن و باهم دربارش حرف میزنن و بقیه که نمره پایینی دارنو تحقیر میکنن.
سوالی که پیش میاد اینه چرا یکی باید اینقدر حماقت بکنه که بخاطر نمره یه برگه بهش احساس برتری دست بده؟.
