سلام دوستان
بچه آخر یه خانواده هستم پدرم تو بچه گی از دست دادم و از همون زمان همیشه تو سری خور بودم و مامانم مدام با دیگران مقایسه ام می کرد و عزت نفس و اعتماد به نفسم صفر کرد، با همه وجود دانشگاهم رو رفتم و شاغل شدم و تو مجردی برای خودم خونه خریدم، ولی با یه کارگر ازدواج کردم نه تنها مامانم خودم رو همیشه منت میکنه که شوهر و بچه هامم مدام ایراد میگیره، برای کارهاش من بچه اش هستم و اگه انجام ندم هزار منت که اگه من بزرگت نمیکردم الان تو این نبودی و.... اما وقت بساط شادی و خوشی باقی خواهر برادرا بچش هستن، با اینکه قیافه ام هم بد نیست اما کمال گرایع به شدت، یه جورایی عارش میاد بگه این بچه منه و با من جایی بره، فقط دنبال آدم های زبون باز و پولدار میره، من و شوهرم خیلی بهش خوبی کردیم ولی دریغ از یه تشکر، جنبه انتقاد هم نداره باهاش حرف بزنم هروقت حرف میزنیم تهش به دعوا ختم میشه که من هیچ جوره تو و خانوادت قبول ندارم و کلی تو سرم میزنه 😥😥😥گاهی وقتا دلم میخواد کلا دورش خط بکشم اما چه کنم مادرمه
