سلام دوستان ،من یه خانمی هستم که اوضاع زندگیم معمولیه وهمسرم درآمد معمولی داره ولی همیشه سعی میکنم به نیازمندان کمک کنم ،مادرم دیالیز میکنه یکی اززنداداش نامم اوضاع زندگی خوبی نداره ،همیشه سعی کردم بهشون کمک کنم ولی اوضاع زندگی برادر وخواهرهامم شبیه خودمه ولی اونا زیاد کمک نمیکنن ،مادرم هم دیگه ازاونا توقع ندارم همیشه ازمن توقع داره،شوهرم هم کارگره ولی بنده خدا راضیه میگه عیبی نداره تو برای رضای خدا کمک میکنیم ولی کمک کردن من حس میکنم شبیه سواستفاده شده هرچقدر کمکشون میکنم دیگه به چشمشون نمیاد وانتظارات بیشتری دارن فکرمیکنن ما اوضاع مالی خوبی داریم درصورتیکه همسرم هم یه حقوق کارگری داره ومابه خاطر ثواب کمک میکنیم حالا همش ناراحتم ازاین ورعذاب وجدان دارم که کمک نکنم ازاین ورم میبینم برخوردشونو ناراحت میشم
خوبی که از حد بگذرد
نادان خیال بد کند
به یکی زیاد خوبی کنی نادونه فکر بد میکنه
ذات انسان اینجوریه که محبت و کمک و بعد یه مدت به چشم وظیفه میبینن
تو کار خودتو بکن مهم خداست که از نیت تو خبرداره
این بدبختی ها همیشه بوده و برای همه کس هم هست
مهم نیت توست اگرنیتت خدا بوده پس ناراحتی نداره و نباید اینجا هم میگفتی
اگرم هوای نفس یا عادت مکرر هست که دیگه باید ناراحت باشی
مطمعن باش اگرناراحتی بدون نیتت خدا نبوده شک نکن
منم همین موندم ولی وقتی قدرنشناسیشونو میبینم ناراحت میشم ،طلاهامو فروختم دادم داداشم چکاشو پاس کنه ،ولی بهم برنمیگردونه ،تازه مادرم دیروز بهم زنگ زده که بیست میلیون اگه داریم بدم اون یکی داداشم چندساله نزاشتن آب خوش ازگلومون پایین بره هرچی شوهرم زحمت میکشه ازمون میگیرنش ماهم دلمون میسوزه
شمام یک وام یا قرعه کشی بنویسین ک مجبور بشین پولتونو ماهانه بدین واسه قسطاش
دیگ مادرتونم توقع نمیکنه . بگین قسط داریم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
30 ثانیه پیش
35 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز