یه تئوری قشنگ هست که میگه:
غم و شادی تو دنیا به عدالت تقسیم شده؛ یعنی اگه من حالم خوب باشه
به مساوات خوبی حالم یکی یه گوشه دنیا حالش بده!
از وقتی اینو شنیدم غم هام و دوس دارم، ناخودآگاه وسط گلِگی هام یه لبخند بزرگ میاد؛ رو لبم و میگم یعنی به عظمت این غمی که من الان دارم تحمل می کنم؛ یه نفر شاده؟ چی بهتر از این؟
