میدانم نباید قهر ماندنی بشه
ولی مرد ها زود به یه چیزی عادت میکنن و میگن ببینم تا کجا میتونم فشار بیارم پس من هروقت حتی بدترین کارم کردم هیچ نگرانی از همسرم ندارم چون اون برمیگرده ناراحت نمیشه و این به خودش اجازه میده خیلی کارها بکنه
این کوتاه امدن های زیاد زن یا حتی مرد تو زندگی عاقبت خوشی نداره
نمیگم همیشه جنگ و دعوا باشه
ولی تعادل باید برقرار باشه
مخصوصا این خانم که مرد باید و وظیفشه بیشتر از قبل کنارش باشه فقط بچه زن نیستش که
من اگه بودم برگشت بهش میگم خیلی خوب بود همه چیز من هیچ مشکلی نداشتم از پسش براومدم نیازی هم به مرد نداشتم
اینجا هست که به غرورش برمیخوره و میسوزه و به فکر اصلاح کارش میوفته