درد و دل..

بچها نمیدونم چرا اینطوریم نمتونم مثل بقیه باشم.. مثلا نمتونم مثل بیشتر همسن و سالام جواب خوبیو با بدی بدم یا نمتونم نسبت به همه بی محلی کنم تا با یکی خوبم هوا ورش میداره فک میکنه من احمقم ... قبلنا تمرین کردم به هیشکی محل نزارم درسته توجه ادما بم بیشتر شده بود ولی وجدانم ناراحت بود داشتم عذاب می‌کشیدم که من دلم میخواس به یکی محبت کنم و داشتم احساساتمو میکشم بعد تا به یک رفیقی کسی محبت میکردم جوابم برعکس داده میشد یک رفیق داشتم خیلی دوسش داشتم میگفت من زشتم فلانم بش هعی گفتم تو خوشگلی نازی فلانی آخر اخرا داشت منو مسخره میکرد که زشتی و فلان ... خستم ازین نقاب دروغ که همش میرم بیرون باید خودمو بی احساس جلوه بدم چون میترسم از ابزار احساسات میترسم از درد دل بادوستام یا خواهرم و مادرم چون دردامو آتو میکنن و مسخره میکنن هعی میخوام برگردم به اون ورژن که به هیشکی محل نمیداد نمتونم ضعیف شدم.. تو خونه ادم شادیم و خواهرم مسخرم می‌کنه چون من رفیق فابی ندارم و خواهرم رفیقمه دوس دارم باش دیوونه بازی کنم ولی بعضی اوقات میگه تو یک دلقک احمقی دلم می‌شکنه ازون موقع دیگه باهاش مثل قبل نشدم پس اگه بعضی ادما لیاقت ندارن پس اونایی که لیاقت دارن کجان؟ چرا هرادمیو میبینم لیاقت نداره پس کی خوبه هرکی بام دوست میشه بده که یا خوبیام نادیده میگیره... خستم خیلی اخه حس میکنم مشکل از منه ... خوبی منم به اندازس نمی‌دونم چرا اینطوریه...همه چی نه خانواده پشت منن نه رفیقی نه هیچکی تک و تنها دلم میخواد به یک رفیقی اعتماد کافی کنم و نترسم از محبت کردن نترسم ازینکه پیام میدم نکنه سین کنه جواب نده...یا اصلا سین نکنه یا تو پیام مزاحم باشم چون بارها با رفتارشون بم گفتن...