بچه ها خیلی دوسش داشتم ولی تمام حرفش این بود دوست بمونیم و تو دوستي رابطه داشته باشیم و ازدواج نکنیم ولی من عاشقانه می خواستم باهاش زندگی سالم داشته باشم و ازش بچه داشته باشم آخرش هم باهم دعوای شدید کردیم و من خودمو بستم به قرص راحت تر بتونم تحمل کنم کاش می تونستم بهش بگم بدون تو زندگی برام درده کاش دوسم داشت کارم جوریه با پدر و مادرای جوون سر و کار دارم همیشه میگم چی میشد میومد باهم زندگی می کردیم مثل همه خیلی بهش گفتم ولی نشد کاش می تونستم یه کاری بکنم ولی هر چی از دهنم درومد بهش گفتم و الان باهاش رابطه ندارم حالم واقعا بد میشه پدر و مادرای جوون رو میبینم بهش گفتم بیا ازدواج کنیم بچه داشته باشیم می گفت نه دلم گرفته حوصله این زندگی و تنهایی رو ندارم دیگه به خدا اگه می دونستم می تونم کاری کنم که داشته باشمش دریغ نمی کردم ازش هیچی نمی خواستم فقط خودشو می خواستم الان واقعا احساس می کنم هیچ کس رو نمی تونم تو زندگیم قبول کنم احساسی که بهش داشتم رو نمی تونم به کسی داشته باشم
عاشقی خیلی سخته
عشق مررد میخاد
دوستت نداشته حتی اکر باهات ازدواج میکردم خوشبختت نمیکرد
اد نزدیک ی مراسم مهم پریود شدم تموم صورتم جوش زده اه
بعنوان یک آقا اگه بخوام نظرمو بگم اتفاقا صادق بوده باهات که گفته دوست بمونیم و شفاف بوده باهات. اوضاع وقتی خیلی بد و خطرناک میشد که یهو بخودت بیای و ببینی همش دروغ بود و فریبت داده و احساساتتو به بازی میگرفته. به بهونه ازدواج کردن!
ولی واقعیتش اینه که دوستی از اسمش مشخصه.. قرارم نیس پشت هر دوستت دارم گفتنی حس کنید این آدم ازدواج شماس و باید بیاد خواستگاری.. یه چیزایی تجربش خیلی قشنگه. و ماندگاریشم به نرسیدنه هست. ازدواج سوای از این چیزای سطحی هست ک بشه فکرش کرد.
یکم بگذره متوجه میشین باید آدم خودتونو پیدا کنید. نه آدم کسی که اهلی کنه و بعدم یهو جا بزنه...
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
46 ثانیه پیش
47 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
