همیجوری الکی

چشم هایش تیز تر از قبل درخشید و مردمک چشم هایش مثل یک سیاهچاله رنگ های اطراف را بلعیدند ابرو هایش بالا رفت و در همان حالت ماند

شاید باید اول ازش پذیرایی می کردم حال مادر و برادرش را می پرسیدم و ناگهان خنجر حرف هایم را توی ستون فقراتش فرو نمی کردم!!!

کمی من من کرد و بعد با بهت پرسید:(آخه چرا؟!)از جو سردی که ایجاد کرده بودم خودمم هم لرز کرده بودم و با عجز بهش خیره شدم و گفتم:(اونا فقط یه چیز رو می خوان!اینکه یه سیاره رو به بردگی بگیرن!کسی رو که نتونن کنترل کنن می کشن!)

۲.

وقتی از دفترش بیرون آمدم سنگینی یک ساختمان را روی شانه هایم حس می کردم انگار کسی پایش را روی قفسه سینه ام گذاشته باشد نفس هایم را محکوم‌کند به قطع شدن!

روی صندلی نشستم و تلاش کردم کمی آب بخورم شاید بهتر شوم با این اوصاف و احوال نمی توانستم بروم خانه

چون سید حتما سین جینم می کرد

بابا قبل از اینکه بمیرد همیشه می گفت مشکلات ما از بچگی بزرگ تر نمی شوند فقط ظاهرشان تغییر می کند

مثال می زد که مثلا اگه داخل بچگی هایت برای یک عروسک کوکی گریه می کردی!

با الان که به خاطر نرسیدن به جایگاه اجتماعی دلخواه فرد دلخواه یا هر اتفاق دلخواه گریه می کنی خیلی تفاوتی ندارد!اگر آن زمان توانسته باشی با غم نرسیرن به عروسک کوکی کنار بیایی از پس این ها هم‌بر می آیی

بابا راست می گفت

اما من امروز نمی دانستم با ترس و غم اینکه ممکن است توسط افراد دشمن به بدترین شکل کشته شوم چطور زندگی کنم؟!

و از همه بدتر!به کار شکنی توی کار هایشان ادانه بدهم