نشسته بود تتی دفترم و با شگفتی به کره ی فلزی کوچکی که با نیروی الکترو مغناتیس در هوا شناور بود نگاه می کرد درست مثل یک بچه دو ساله انگار نه انگار که هر روز خودش عین همین ها را درس می داد از دید زدنش از لای در دست کشیدم و در زدم و وارد شدم به احترامم ایستاد و تلاش کرد وانمود کند که اصلا متوجه حضور کره روی میز من همنشده ورقه های توی دستم را فشردم و سکوت نسبتا سرد اتاق را شکستم:(پروفسور باید راجب یه مسئله ای صحبت کنیم؟)
حالا عزا گرفته بودم که چطور باید همیچین مسئله ای را به او بگویم که دست از بازی با بند هودی اش برداشت و به من خیره شد و گفت:(چی؟)
آه کشیدم و گفتم:(ترور!بچه های آی تی سیستمای امنیتی آخرین پایگاهی رو که متروکه شده بود هک کردن!اسم شما اولین اسم لیست ترورشون بود!)
